 |
| To Στίγμα: Ουδέν σχόλιο. |
Η γελοία σύγκρουση που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στη Νέα
Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ με αντικείμενο τις δηλώσεις του Μάκη Βορίδη και
του Άδωνι Γεωργιάδη, αποδεικνύει ότι ως κοινωνία, ή μάλλον ως πολιτικό
σύστημα δεν έχουμε διδαχθεί τίποτα από όσα υφιστάμεθα όλο αυτό το
διάστημα, το οποίο πολύ απλά σημαίνει ότι είμαστε καταδικασμένοι να
καταστραφούμε.
Του Μιχαήλ Βασιλείου
Όσοι ήμασταν αρκετά μεγάλοι τη δεκαετία του 1980 έχουμε επαρκείς
αναμνήσεις και εμπειρίες ώστε να μπορούμε σήμερα να γυρνάμε πίσω και να
επιχειρούμε να διακρίνουμε τι ακριβώς δεν κάναμε σωστά, ώστε όταν κάποια
στιγμή ο σημερινός μας εφιάλτης ν αποτελέσει παρελθόν, να έχουμε
βάσιμες ελπίδες δηλαδή να μην επαναλάβουμε τα σφάλματα του παρελθόντος.
Ναι, ενδεχομένως το κίνητρο του Μάκη Βορίδη να ήταν σε έναν βαθμό «ιδιοτελές»,
να αισθάνθηκε ότι η υπερεκπροσώπηση του ΠΑΣΟΚ στη νέα κυβέρνηση να
ευθύνεται για τη μη υπουργοποίησή του, ή απλώς να έχει σοβαρές ενστάσεις για κάποια από τα στελέχη του πάλαι ποτέ κινήματος που συμπεριελήφθησαν στην κυβέρνηση. Αυτό όμως δεν αναιρεί την ουσία όσων υποστήριξε για τις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου.
Πριν αρχίσουμε να αποτυπώνουμε την υποκειμενική μας άποψη
για τη δεκαετία που μεσουράνησε στα πολιτικά πεπραγμένα του τόπου ο
Ανδρέας Παπανδρέου, να δηλώσουμε ότι ο προφανής αντίλογος, ότι «η Δεξιά
επίσης ευθύνεται για πελατειακές πρακτικές και πολλά για τα οποία σήμερα
επικρίνει το ΠΑΣΟΚ» δεν μας αφήνει αδιάφορους, αφού προφανώς φέρουν
όλοι βαρύτετες ευθύνες, καθώς επίσης και να δηλώσουμε ότι το να μπει κανείς στη συζήτηση ποιος έκανε μεγαλύτερη ζημιά στον τόπο, είναι επιεικώς ηλίθιο.